Zbliża się wielkimi krokami trzydziesta rocznica uchwalenia Konstytucji RP, której Preambuła nawiązywała do ustanowienia podstawowych praw dla państwa polskiego, w tym prawa do dialogu społecznego.
Trzeba przyznać, że w przestrzeni ponad dwudziestu lat od powołania Trójstronnej Komisji oraz ostatnich 10 lat działania Rady Dialogu Społecznego – znajduje się olbrzymi dorobek obywatelski na rzecz partnerstwa społecznego. Ustawa o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego, wyraźnie określa Radę jako forum trójstronnej współpracy strony pracowników, strony pracodawców i strony rządowej. Mocą ustawy, Rada otrzymała uprawnienia i możliwości, pozwalające na dość szeroką działalność na rzecz wzmocnienia spraw istotnych dla zachowania rozwoju społeczno-gospodarczego kraju, między innymi zawieranie porozumień, zajmowanie wspólnych stanowisk.
Kiedy jednak w 2015 roku Rada Dialogu Społecznego zastąpiła Trójstronną Komisję ds. Społeczno-Gospodarczych, uczestnicy dialogu trójstronnego podzielili się na zwolenników i przeciwników tej znaczącej zmiany. Z upływem czasu przeciwnicy stawali się mniejszością. Z perspektywy wieloletniej, można pokusić się o własne wnioski. Obserwując bowiem ogrom prac, jakich dokonała Rada Dialogu Społecznego, biorąc udział w ustanawianiu prawa, rozpatrując corocznie setki projektów ustaw podczas posiedzeń zespołów problemowych Rady, omawiając i rozstrzygając morze spraw, zgłoszonych do Biura Rady, należy uznać celowość powołania tej instytucji. W niniejszej publikacji znajdą Państwo informacje z przebiegu prac Rady, jej zespołów problemowych, podzespołów, zespołów doraźnych i grup roboczych, jak również Wojewódzkich Rad Dialogu Społecznego i Trójstronnych Zespołów Branżowych.
Odrębnym tematem pozostaje sprawa wykorzystania potencjału Rady Dialogu Społecznego przez jej wszystkie strony. Czytelnikom niniejszego opracowania pozostawiam ostateczną ocenę.
